ภิกษุทั้งหลาย สมัยใด ภิกษุ ย่อมทำการฝึกหัดศึกษาว่า

“เราเป็นผู้รู้พร้อมเฉพาะซึ่งจิต หายใจเข้า”, ว่า “เราเป็นผู้รู้พร้อมเฉพาะซึ่งจิต หายใจออก”

ย่อมทำการฝึกหัดศึกษาว่า

“เราเป็นผู้ทำจิตให้ปราโมทย์ยิ่งอยู่ หายใจเข้า”, ว่า “เราเป็นผู้ทำจิตให้ปราโมทย์ยิ่งอยู่ หายใจออก”

ย่อมทำการฝึกหัดศึกษาว่า

“เราเป็นผู้ทำจิตให้ตั้งมั่นอยู่ หายใจเข้า”,  ว่า “เราเป็นผู้ทำจิตให้ตั้งมั่นอยู่หายใจออก”

ย่อมทำการฝึกหัดศึกษาว่า

“เราเป็นผู้ทำจิตให้ปล่อยอยู่ หายใจเข้า”,  ว่า “เราเป็นผู้ทำจิตให้ปล่อยอยู่หายใจออก”

ภิกษุทั้งหลาย สมัยนั้น ภิกษุชื่อว่าเป็นผู้ตามเห็นจิตในจิตอยู่เป็นประจำ มีความเพียรเผากิเลส มีสัมปชัญญะ มีสติ นำอภิชฌาและโทมนัสในโลกออกเสียได้.

ภิกษุทั้งหลาย เราไม่กล่าวอานาปานสติ ว่าเป็นสิ่งที่มีได้แก่บุคคลผู้มีสติอันลืมหลงแล้ว ไม่มีสัมปชัญญะ.

ภิกษุ ทั้งหลาย เพราะเหตุนั้นในเรื่องนี้ ภิกษุนั้นย่อมชื่อว่าเป็นผู้ตามเห็นจิตในจิตอยู่เป็นประจำ มีความเพียรเผากิเลส มีสัมปชัญญะ มีสติ นำอภิชฌาและโทมนัสในโลกออกเสียได้ ในสมัยนั้น.

อานาปานสติ หน้า ๓๓

(ภาษาไทย) อุปริ. ม.  ๑๔/๑๕๖/๒๘๙ : คลิกดูพระสูตร